Rozumiem dziecko.Wspieram jego rozwój.

Głos i bliskość dorosłego mogą pomagać dziecku się uspokoić. Płacz jest jednym ze sposobów sygnalizowania potrzeb. [1]

Noworodek przekazuje potrzeby sygnałami, na które dorosły odpowiada opieką. Nie należy oczekiwać od niego samodzielnego uspokajania się. Zauważanie płaczu, ruchów i zmian w zachowaniu jest początkiem responsywnej opieki, czyli dostosowywania odpowiedzi do tego, co dziecko komunikuje. [6]

Dziecko stopniowo skupia uwagę na twarzy opiekuna. W kolejnych tygodniach pojawiają się uśmiechy w odpowiedzi na kontakt. [1]

Relacja zaczyna się przed pojawieniem się słów. Dziecko daje sygnał, a opiekun odpowiada głosem, spojrzeniem lub dotykiem. Taka wymiana stanowi podstawę późniejszej komunikacji. Nie wymaga ciągłego zabawiania ani idealnego odczytywania każdej potrzeby. [6]

Obserwuje poruszającego się dorosłego i coraz dłużej przygląda się temu, co jest blisko. [1]

Na tym etapie obserwacja rozwoju polega także na zauważaniu drobnych zmian: co przyciąga wzrok i kiedy dziecko jest gotowe na kontakt. Oglądanie zabawki przez kilka sekund należy do umiejętności opisanych dla 2. miesiąca; nie jest wymaganiem wobec noworodka. [1]

Oprócz płaczu z czasem pojawiają się inne dźwięki. Rozmowa zaczyna się od Twojej odpowiedzi na sygnały dziecka. [1]

Komunikacja obejmuje także płacz, ruch i spojrzenie. Odpowiadanie na te sygnały buduje naprzemienność: dziecko coś komunikuje, dorosły reaguje. Nie trzeba czekać na pierwsze słowa, by rozpocząć codzienne rozmowy podczas karmienia, przewijania i innych czynności opiekuńczych. [6]