Rozumiem dziecko.Wspieram jego rozwój.

Nastrój może się zmieniać, a wygląd i reakcje innych wywoływać obawy. Nie bagatelizuj utrzymującego się cierpienia. [1]

Zmieniający się nastrój nie wyjaśnia automatycznie każdego problemu zdrowia psychicznego. Jeżeli smutek, lęk albo inne trudności utrzymują się i wpływają na codzienność, potrzebna jest uwaga dorosłego i możliwość uzyskania pomocy. Nie sprowadzaj cierpienia do samego „wieku dojrzewania”. [5]

Mniej czasu z rodziną i więcej z przyjaciółmi może towarzyszyć poszukiwaniu niezależności. [1]

Przyjaciele i bliskie relacje poza rodziną zajmują coraz więcej miejsca. Mniejsza ilość czasu z rodzicem nie musi oznaczać zerwania więzi. Wspólne przyjemne aktywności i zainteresowanie życiem nastolatka pozwalają podtrzymywać kontakt także poza rozmowami o obowiązkach i zakazach. [6]

Rośnie zdolność myślenia abstrakcyjnego. Planowanie i kontrola impulsów nadal dojrzewają. [8]

Umiejętność abstrakcyjnego rozważania konsekwencji nie zawsze przekłada się na decyzję w chwili silnych emocji lub presji. Rozwój kontroli impulsów i złożonego planowania trwa również po pełnoletności. Warto wcześniej omawiać konkretne sytuacje i możliwe wybory, bez zakładania, że wiedza sama zapewni bezpieczeństwo. [8]

Zapraszaj do rozmowy i pytaj o perspektywę nastolatka. Uważne słuchanie wspiera kontakt. [1]

W rozmowie ważne jest poznanie znaczenia, jakie nastolatek nadaje sytuacji. Pytania otwarte i sprawdzanie własnego rozumienia pomagają uniknąć pochopnych rad. Rodzic może dzielić się opinią, ale pozostawić również przestrzeń na odpowiedź i na stopniowe wspólne uzgadnianie działania. [5]